تابلوی شهر را که دید، زخم سینهاش تیر کشید:
“به تهران خوش آمدید – ۸۶ میلیون نفر”
خاطرات خرمشهر هجوم آوردند…
صدای تکبیر، بوی باروت، رد خون روی پرچم.
زیرلب گفت:”آن روز خرمشهر را آزاد کردیم،
امروز با هشتاد و شش میلیون غیرتمند،
قدس را آزاد خواهیم کرد.”
معلم پرسید::” ‘تَرْمِیهِمْ بِحِجَارَهٍ مِنْ سِجِّیلٍ’ رو کی میتونه توضیح بده ؟”
پسرک بالا پرید :”آقا، آقا سجیل مثل سجیل خودمون که توی وعده صادق زدیم. اون خورد سر اصحاب فیل این خورد سر صهیونیست ها.”
شفای دخترش را با ذکر ” اَمانَهِ موسی بنِ جَعفَر” گرفته بود.
این بار در روز میلاد باب الحوائج ، رهبر و کشور و مردمش را به امانت دست مولایش سپرد.
اولین و دومین وعده را عملی کرد،
سومین وعده را شهادتش…
و اینگونه
صادق ترین نشان
بر سینه ش جا گرفت.
از رادار فرماندهی تا ملکوت
فقط یک «وعده ی صادق» فاصله بود…
و او این مسیر را
با سرعت موشکهایش پیمود.
اولین نشان فتح را بعد از «وعده ی صادق» از فرماندهی کل قوا گرفت.
صفحه ی رادار فرماندهی اش، هنوز ردِ آخرین موشک های “وعده صادق ” را نشان میداد
که خودش به آسمان پیوست…
وقتی سومین «وعده ی صادق» محقق شد،
همه فهمیدند:
سردار هرگز از بین ما نرفته بود،
فقط جلوتر ایستاده بود…
پشت همان خطوطی که خودش یک بار آن را فتح کرده بود.
تهران را چراغان کرده بودند از میدان امام حسین تا میدان آزادی، در جشن ده کیلومتری غدیر؛ ده کیلومتر ریسه و نور در آسمان شهر می رقصید.
آسمان تلآویو هم ناگهان نورافشان شد… پیرمردی کنار خیابان لبخند زد و گفت: “امسال غدیر، سفره ی مهماننوازیمان را تا فلسطین گستردیم!
